از دیدگاه شعرا

اشعار در مدح امام رضا فضل الرضا

أطلّ علی الدنیا بنور مُحَیّاهُ
و مرّ علی لیل الظلام فأفناهُ
إمام یغیب البدر إن غاب ظلّهُ
و لیس تغیب الشمس مادام مَرآهُ
سمی علی المعالی من ارتقتْ
علی کتف آل الهادی المطهّر رِجلاهُ
له معجزاتٌ أخرست ألسُنَ العدی
صبورٌ سَقاه العلمُ حلماً فأرواهُ
فسل برکهً فیها السّباع أتت لَهُ
مُطئطئهً بالرأس تلثم یُمناهُ
و تمثال لیثٍ صوّرته یدُ امری ءٍ
أشار علیه بالیمین فلبّاهُ
و لمّا أضرّ القحط و الجدبُ بالوری
أتوا بابَهُ ، حتّی الذی کان ناواهُ
لعلّمهمُ أن لیس یوجد فیهمُ
سواهُ ولیّ یستجیبُ له اللّهُ
فقام إلی الصحراء یدعو إلههُ
و مدّ یَدَیه حیث بانَ ذِراعاه
و
قالَ : لقد جاؤوک من بابک الذی
أمرتَهمُ و العبدُ لاذ بمولاهُ
فأرعَدَت الدنیا و أبرق غیمها
و جاء یلبّی للرّضا حین ناداهُ
فهبّوا یریدون الذّهاب فقال : لا
فما هو هذاک الذی نتحرّاهُ
و عشرُ سحاباتٍ مَضتْ ، ثمّ أقبلتْ
سحابتُهم ، قال : استعدّوا لِلُقیاهُ
أُغیثوا ، و لولا فضله هلک الوری
و فضل الرّضا ما ناله قطّ إلا هُوْ
قاسم آل قاسم
برگرفته از کتاب دانستنی های امام رضا علیه السلام دانستنی های رضوی۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *