از دیدگاه شعرا

اشعار در مدح امام رضا شهید خراسان

من بنده ام شهنشه ایمان را
سلطان دین شهید خراسان را
تابنده مهر نه فلم عشقم
تا بنده ام من آن شه ایمان را
آن عقل صرف و جوهر حکمت را
وان بحر علم و کشتی ایمان را
آن سرّ غیب و کاشف ما اوحی۱
وان شارح فواتح قرآن۲ را
آن راز دان علم لدنّی۳ را
وان پرده دار شاهد پنهان را
کشور گشای ملک خلافت را
مالک رقاب قیصر و خاقان را
بگشود عشق طرّه مشکینش
سرمست کرد نرگس فتّان را
اسرار علم غیب و شهود از وی
آموختند حضرت انسان را
در بارگاه قدس دل پاکش
آیینه ایست حضرت سبحان را
یک
پرتو فروغ رخش افروخت
چهر هزار مهر فروزان را
صاحبدلان ز دانش و عرفانش
افروختند شمع دل و جان را
عشّاق را زجام الستی۴ داد
صهبای ناب کوثر و رضوان را
گنجینه جواهر قرآنی
مجموعه ی حقایق فرقان را
بر درگه جلال همایونش
بین پاسبان ملایک رحمان را
خورشید طلعتی که ز رخسارش
افروخت مهر و ماه فروزان را
آن خسروی که لعل شمر خندش
آراست لعل و درّ بدخشان را
من آمدم به کوی تو ای جانان
طی کرده راه کوه و بیابان را
بر آرزوی دیدن رخسارت
دائم گشوده دیده گریان را
لطفی کن ای امیر دیار دل
این دل شکسته عاشق نالان را
وز لطفی ای نگار رهان از دام
این پر شکسته مرغ پریشان را
ای جرعه نوش زهر ستم کز شوق
بر هم زدی عناصر و ارکان را
شمس الشموس عالم انواری
ای حسن رویت آینه ، یزدان را
یارب به قلب پاک رضا یعنی
آئینه ، مرتجلّی جانان را
آن مظهر جلالت یزدانی
آن منبع عدالت و احسان را
بیزارم از عدوی سیه بختت
مشتاقم آن دو نرگس فتان را
ای شهسوار ملک غریبستان
بنگر به چشم لطف ، غریبان را
امر تو است مظهر کن ، زان کرد
در گوش چرخ حلقه فرمان را
و زلطف و قهر نیک و بدان انگیخت
از شیر پرده ضیغم غرّان را
ای حجّت خدا به همه خلقان
حبل المتین سلاسل امکان را
ای سر ّوحی را تو بهین کاشف
وز علم غیب یافته تبیان را
درس وفا و دانش و دین آموخت
عقل تو جان مردم ایران را
محکوم علم و
حکمت قرآن ساخت
دانشوران سایر ادیان را
مجذوب نطق عرش خود فرمود
ارباب فضل و دانش و ایمان را
از حق هزار مرتبه تحسین باد
آن ذات پاک مظهر یزدان را
آن واقف سرائر۵ پنهانی
وان عالم لدنّی سبحان را
سبّوح خوان فرشته قدوسی۶
در ذکر بوسد آن لب خندان را
حسن تو نو گل ابد آموزد
آیات عشق مرغ خوش الحان را
مدحش الهیا به کتاب عشق
بر خوان هزار آیت قرآن را
آقا میرزا مهدی الهی قمشه ای
۱ – اشاره است به آیه کریمه : « فاوحی الی عبده ما اوحی . ما کذب افؤاد ما رأی » ( آیه ۱۰ سوره نجم ) .
۲ – منظور آیاتی است در آغاز سوره های قرآن که از حروف مقطّعه مانند : الر – الم – حم و غیره تشکیل یافته است .
۳ – علم لدنّی : علمی که کسی را نزد حق سبحانه و تعالی محض به فیض فضل او حاصل شود ، حال آنکه از استاد نیاموخته باشد ( غیاث اللغات ) .
۴ – اشاره است به آیه شریفه : « الست بربّکم ؟ قالوا بلی » ( آیه ۱۷۲ سوره اعراف ) کنایه از روز ازل .
۵ – سرائر : پنهانیها و رازها ( جمع سریره ) .
۶ – سبّوح خوان فرشته قدّوسی : ملک پاکی ، فرشتگانی که در پایگاه عرش ربوبی خدای را به پاکی یاد می کنند .
برگرفته از کتاب دانستنی های امام رضا علیه السلام دانستنی های رضوی۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *