از دیدگاه شعرا

اشعار در مدح امام رضا زخم کهنه

« السلام علیک یا علی بن موسی الرضا . . . اشهد انک قد اقمت الصلوه و . . . »
این چه ظلمی است که بر تو رفته است و دشمن با تو چه کرده است که ما
از ورای صدها سال ، وقتی در کنار ضریح عشق آفرینت زانو می زنیم ، باید شهادت دهیم که تو اقامه نماز کردی و ایتای زکات !
باید شهادت دهیم که تو آمر به معروف و ناهی از منکر بودی .
این چه شهادتی است که مظلومیت تو در آن موج می زند !
مگر نه تو خود نماز مجسم بودی ؟
مگر نه نماز در دست های تو قامت می بست ؟
مگر نه قیام و قعود جهان ، چشم و گوش به مکبر مژگان تو دوخته بود ؟
مگر نه سجود ، تموج دل دریایی تو بود ؟
مگر نه معروف ، رضای تو بود و منکر ، خشم و غضب تو ؟
مگر نه شما جایی میان خالق و مخلوق بودید و واسطه فیض ؟
« نزلونا عن الربوبیه و قولوا فینا ما شئتم » مگر کلام شما نبود ؟
پس چیست راز اینگونه سلام گفتن بر تو ؟ راز شهادت به اقامه نماز تو و ایتای زکات تو ؟ راز شهادت به عبادت تو ، تا رسیدن به سرمنزل یقین ؟
توان برگرفتن این مُهر ، توان گشودن این راز در درست های ما نیست .
اما پیداست هم که این راز ، تنها راز تو نیست؛ راز پدران توست و راز فرزندان تو .
سرچشمه این راز زلال ، در محراب مظلومیت علی است ( علیه السلام ) ؛ آنجا که شهادتش در محراب ، مردم مرعوب و گنگ را به تعجب وامی دارد که مگر علی نماز می خواند ؟
و این راز از جنس همان رازی است که
با جگر سوخته امام حسن (ع) به طشت می ریزد ، اما هیچ دلی نمی لرزد و هیچ اشکی نمی ریزد .
و این راز از سنخ همان رازی است که وقتی عشق رسول الله (ص) بر سرنیزه ها ، خارجی معرفی می شود ، هجوم بی رحمانه سنگ از بام های جهالت و کنگره های قساوت ، بر هویت خورشید تکرار می گردد .
و این همان رازی است که در گریه های سجاد (ع) موج می زند .
و این همان رازی است که امام باقرِ (ع) جوان را بی هیچ دغدغه واکنشی ، از میان مردم می رباید .
و این همان رازی است که همه عمر صادق آل محمد را به محو گذشته های محرف و غبارآلوده صرف می کند .
و این همان رازی است که بر جنازه ستم کشیده امام صابر (ع) – امام کاظم- فریاد می کند : « هذا امام الرفضه » . دشمن چه کرده است با شما آل الله ؟ چه تصویری از شما در ذهن عالمیان کشیده است که ما شیعیان هم از ورای صدها سال ، باید به نماز خواندن و زکات دادن شما گواهی دهیم ؟
این است که در زمان ولادت تو هم که ولادت عشق است و تجلی اسمای حسنای خداوند بر زمین ، اشک چشمهایمان خشک نمی شود و سنگینی غم جانمان کاستی نمی پذیرد .
خدا ظهور قائمتان را نزدیک فرماید تا این زخم کهنه چند ساله را مرهم و درمانی جانانه باشد .
سید مهدی شجاعی
برگرفته از کتاب دانستنی های امام رضا علیه السلام دانستنی های رضوی۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *