احادیث و سخنان

چهل حدیث گهربار امام رضا

قال الامام علی بن موسی الرّضا صلوات اللّه و سلامه علیه:
۱ مَنْ زارَ قَبْرَ الْحُسَیْنِ علیه السلام بِشَطِّ الْفُراتِ، کانَ کَمَنْ زارَ اللّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ. (۶۶)
ترجمه:
فرمود:
هر مومنی که قبر امام حسین علیه السلام را کنار شطّ فرات در کربلاء زیارت کند همانند کسی است که خداوند متعال را بر فراز عرش زیارت کرده باشد.
۲ کَتَبَ علیه السلام:
ابْلِغْ شیعَتی: إنَّ زِیارَتی تَعْدِلُ عِنْدَاللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ الْفَ حَجَّهٍ، فَقُلْتُ لاِ بی جَعْفَرٍ علیه السلام: الْفُ حَجَّهٍ؟!
قالَ:
إ ی وَاللّهُ، وَ الْفُ الْفِ حَجَّهٍ، لِمَنْ زارَهُ عارِفا بِحَقِّهِ. (۶۷)
ترجمه:
به یکی از دوستانش نوشت:
به دیگر دوستان و علاقمندان ما بگو: ثواب زیارت قبر من معادل است با یک هزار حجّ.
راوی گوید:
به امام جواد علیه السلام عرض کردم: هزار حجّ برای ثواب زیارت پدرت می باشد؟!
فرمود:
بلی، هر که پدرم را با معرفت در حقّش زیارت نماید، هزار هزار یعنی یک میلیون حجّ ثواب زیارتش می باشد.
۳ قالَ علیه السلام:
اوَّلُ ما یُحاسَبُ الْعَبْدُ عَلَیْهِ، الصَّلاهُ، فَإنْ صَحَّتْ لَهُ الصَّلاهُ صَحَّ ماسِواها، وَ إ نْ رُدَّتْ رُدَّ ماسِواها. (۶۸)
ترجمه:
فرمود:
اوّلین عملی که از انسان مورد محاسبه و بررسی قرار می گیرد نماز است، چنانچه صحیح و مقبول واقع شود، بقیه اعمال و
عبادات نیز قبول می گردد وگرنه مردود خواهد شد.
۴ قالَ علیه السلام: لِلصَّلاهِ ارْبَعَهُ آلاف بابٍ. (۶۹)
ترجمه:
فرمود:
نماز دارای چهار هزار جزء و شرط می باشد.
۵ قالَ علیه السلام: ا
لصَّلاهُ قُرْبانُ کُلِّ تَقی. (۷۰)
ترجمه:
فرمود:
نماز، هر شخص با تقوا و پرهیزکاری را – به خداوند متعال – نزدیک کننده است.
۶ قالَ علیه السلام: یُوْخَذُالْغُلامُ بِالصَّلاهِ وَهُوَابْنُ سَبْعِ سِنینَ. (۷۱)
ترجمه:
فرمود:
پسران باید در سنین هفت سالگی به نماز وادار شوند.
۷ قالَ علیه السلام:
فَرَضَ اللّهُ عَلَی النِّساءِ فِی الْوُضُوءِ انْ تَبْدَءَالْمَرْئَهُ بِباطِنِ ذِراعِها وَالرَّجُلُ بِظاهِرِالذِّراعِ. (۷۲)
ترجمه:
فرمود:
خداوند در وضو بر زنان لازم دانسته است که از جلوی آرنج دست، آب بریزند و مردان از پشت آرنج. (این عمل از نظر فتوای مراجع تقلید مستحبّ می باشد).
۸ قالَ علیه السلام:
رَحِمَ اللّهُ عَبْدا احْیی امْرَنا، قیلَ: کَیْفَ یُحْیی امْرَکُمْ؟ قالَ علیه السلام: یَتَعَلَّمُ عُلُومَنا وَیُعَلِّمُها النّاسَ. (۷۳)
ترجمه:
فرمود:
رحمت خدا بر کسی باد که امر ما را زنده نماید، سوال شد: چگونه؟
حضرت پاسخ داد:
علوم ما را فرا گیرد و به دیگران بیاموزد.
۹ قالَ علیه السلام:
لَتَامُرُنَّ بِالْمَعْرُوفِ، وَ لَتَنْهُنَّ عَنِ الْمُنْکَرِ، اَوْلَیَسْتَعْمِلَنَّ عَلَیْکُمْ شِرارُکُمْ، فَیَدْعُو خِیارُکُمْ فَلا یُسْتَجابُ لَهُمْ. (۷۴)
ترجمه:
فرمود:
باید هر یک از شماها امر به معروف و نهی از منکر نمائید، وگرنه شرورترین افراد بر شما تسلّط یافته و آنچه که خوبانِ شما، دعا و نفرین کنند مستجاب نخواهد شد.
۱۰ قالَ علیه السلام: مَنْ لَمْ یَقْدِرْ عَلی ما یُکَفِّرُ بِهِ ذُنُوبَهُ، فَلْیَکْثُرْ مِنْ الصَّلوهِ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، فَإنَّها تَهْدِمُ الذُّنُوبَ هَدْما. (۷۵)
ترجمه:
فرمود:
کسی که توان جبران گناهانش را ندارد، زیاد بر حضرت محمّد و اهل بیتش علیهم السلام صلوات و درود فرستد، که همانا گناهانش اگر حقّ الناس نباشد محو و نابود گردد.
۱۱ قالَ علیه السلام:
الصَّلوهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ
آلِهِ تَعْدِلُ عِنْدَاللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ التَّسْبیحَ وَالتَّهْلیلَ وَالتَّکْبیرَ. (۷۶)
ترجمه:
فرمود:
فرستادن صلوات و تحیّت بر حضرت محمّد و اهل بیت آن حضرت علیهم السلام در پیشگاه خداوند متعال، پاداش گفتن «سبحان اللّه، لا إ له إ لاّ اللّه، اللّه اکبر» را دارد.
۱۲ قالَ علیه السلام:
لَوْخَلَتِ الاْ رْض طَرْفَهَ عَیْنٍ مِنْ حُجَّهٍ لَساخَتْ بِاهْلِها. (۷۷)
ترجمه:
فرمود:
چنانچه زمین لحظه ای خالی از حجّت خداوند باشد، اهل خود را در خود فرو می برد.
۱۳ قالَ علیه السلام:
عَلَیْکُمْ بِسِلاحِ الاْ نْبیاءِ، فَقیلَ لَهُ:
وَ ما سِلاحُ الاْ نْبِیاءِ؟ یَا ابْنَ رَسُولِ اللّه! فَقالَ علیه السلام: الدُّعاءُ. (۷۸)
ترجمه:
فرمود:
بر شما باد به کارگیری سلاح پیامبران، به حضرت گفته شد: سلاح پیغمبران علیهم السلام چیست؟
در جواب فرمود:
توجّه به خداوند متعال؛ و دعا کردن و از او کمک خواستن می باشد.
۱۴ قالَ علیه السلام:
صاحِبُ النِّعْمَهِ یَجِبُ عَلَیْهِ التَّوْسِعَهُ عَلی عَیالِهِ. (۷۹)
ترجمه:
فرمود:
هر که به هر مقداری که در توانش می باشد، باید برای اهل منزل خود انفاق و خرج کند.
۱۵ قالَ علیه السلام:
المَرَضُ لِلْمُوْمِنِ تَطْهیرٌ وَ رَحْمَهٌ وَلِلْکافِرِ تَعْذیبٌ وَ لَعْنَهٌ، وَ إ نَّ الْمَرَضَ لایَزالُ بِالْمُوْمِنِ حَتّی لایَکُونَ عَلَیْهِ ذَنْبٌ. (۸۰)
ترجمه:
فرمود:
مریضی، برای مومن سبب رحمت و آمرزش گناهانش می باشد و برای کافر عذاب و لعنت خواهد بود.
سپس افزود:
مریضی، همیشه همراه مومن است تا آن که از گناهانش چیزی باقی نماند و پس از مرگ آسوده و راحت باشد.
۱۶ قالَ علیه السلام:
إ ذَا اکْتَهَلَ الرَّجُلُ فَلا یَدَعْ انْ یَاکُلَ بِاللَّیْلِ شَیْئا، فَإ نَّهُ اهْدَءُ لِنَوْمِهِ، وَ اطْیَبُ لِلنَّکْهَهِ. (۸۱)
ترجمه:
فرمود:
وقتی که مرد به مرحله پیری و کهولت سنّ برسد، حتما هنگام شب قبل از خوابیدن مقداری غذا تناول کند که برای آسودگی خواب مفید است، همچنین برای هم خوابی و زناشوئی سودمند
خواهد بود.
۱۷ قالَ علیه السلام:
إ نَّما یُرادُ مِنَ الاْ مامِ قِسْطُهُ وَ عَدْلُهُ، إ ذا قالَ صَدَقَ، وَ إ ذا حَکَمَ عَدَلَ، وَ إ ذا وَعَدَ انْجَزَ. (۸۲)
ترجمه:
فرمود:
همانا از امام و راهنمای جامعه، مساوات و عدالت خواسته شده است که در سخنان صادق، در قضاوت ها عادل و نسبت به وعده هایش وفا نماید.
۱۸ قالَ علیه السلام:
لایُجْمَعُ الْمالُ إ لاّ بِخَمْسِ خِصالٍ: بِبُخْلٍ شَدیدٍ، وَ امَلٍ طَویلٍ، وَ حِرصٍ غالِبٍ، وَ قَطیعَهِ الرَّحِمِ، وَ إ یثارِ الدُّنْیا عَلَی الْآخِرَهِ. (۸۳)
ترجمه:
فرمود:
ثروت، انباشته نمی گردد مگر با یکی از پنج خصلت:
بخیل بودن، آرزوی طول و دراز داشتن، حریص بر دنیا بودن، قطع صله رحم کردن، آخرت را فدای دنیا کردن.
۱۹ قالَ علیه السلام: لَوْ انَّ النّاسَ قَصَّرَوا فِی الطَّعامِ، لاَسْتَقامَتْ ابْدانُهُمْ. (۸۴)
ترجمه:
فرمود:
چنانچه مردم خوراک خویش را کم کنند و پرخوری ننمایند، بدن های آنها دچار امراض مختلف نمی شود.
۲۰ قالَ علیه السلام:
مَنْ خَرَجَ فی حاجَهٍ وَ مَسَحَ وَجْهَهُ بِماالْوَرْدِ لَمْ یَرْهَقْ وَجْهُهُ قَتَرٌ وَلا ذِلَّهٌ. (۸۵)
ترجمه:
فرمود:
هرکس هنگام خروج از منزل برای حوایج زندگی خود، صورت خویش را با گلاب خوشبو و معطّر نماید، دچار ذلّت و خواری نخواهد شد.
۲۱ قالَ علیه السلام:
إنَّ فِی الْهِنْدِباءِ شِفاءٌ مِنْ الْفِ داءٍ، ما مِنْ داءٍ فی جَوْفِ الاْنْسانِ إ لاّ قَمَعهُ الْهِنْدِباءُ. (۸۶)
ترجمه:
فرمود:
گیاه کاسنی شفای هزار نوع درد و مرض است، کاسنی هر نوع مرضی را در درون انسان ریشه کن می نماید.
۲۲ قالَ علیه السلام:
السَّخیُّ یَاکُلُ طَعامَ النّاسِ لِیَاکُلُوا مِنْ طَعامِهِ، وَالْبَخیلُ لا یَاکُلُ طَعامَ النّاسِ لِکَیْلایَاکُلُوا مِنْ طَعامِهِ. (۸۷)
ترجمه:
فرمود:
افراد سخاوتمند از خوراک دیگران استفاده می کنند تا دیگران هم از امکانات ایشان بهره گیرند و استفاده کنند؛ ولیکن افراد بخیل از غذای دیگران نمی خورند تا
آنها هم از غذای ایشان نخورند.
۲۳ قالَ علیه السلام:
شیعَتُناالمُسَّلِمُونَ لاِ مْرِنا، الْآخِذُونَ بِقَوْلِنا، الْمُخالِفُونَ لاِ عْدائِنا، فَمَنْ لَمْ یَکُنْ کَذلِکَ فَلَیْسَ مِنّا. (۸۸)
ترجمه:
فرمود:
شیعیان ما کسانی هستند که تسلیم امر و نهی ما باشند، گفتار ما را سرلوحه زندگی در عمل و گفتار خود قرار دهند، مخالف دشمنان ما باشند و هر که چنین نباشد از ما نیست.
۲۴ قالَ علیه السلام مَنْ تَذَکَّرَ مُصابَنا، فَبَکی وَ ابْکی لَمْ تَبْکِ عَیْنُهُ یَوْمَ تَبْکِی الْعُیُونُ، وَ مَنْ جَلَسَ مَجْلِسا یُحْیی فیهِ امْرُنا لَمْ یَمُتْ قَلْبُهُ یَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ. (۸۹)
ترجمه:
فرمود:
هر که مصائب ما اهل بیت عصمت و طهارت را یادآور شود و گریه کند یا دیگری را بگریاند، روزی که همه گریان باشند او نخواهد گریست، و هر که در مجلسی بنشیند که علوم و فضائل ما گفته شود همیشه زنده دل خواهد بود.
۲۵ قالَ علیه السلام:
الْمُسْتَتِرُ بِالْحَسَنَهِ یَعْدِلُ سَبْعینَ حَسَنَهٍ، وَ الْمُذیعُ بِالسَّیِّئَهِ مَخْذُولٌ، وَالْمُسْتَتِرُ بِالسَّیِّئَهِ مَغْفُورٌ لَهُ. (۹۰)
ترجمه:
فرمود:
انجام دادن حسنه و کار نیک به صورت مخفی، معادل هفتاد حسنه است؛ و آشکار ساختن گناه و خطا موجب خواری و پستی می گردد و پوشاندن و آشکار نکردن خطا و گناه موجب آمرزش آن خواهد بود.
۲۶ انَّهُ سُئِلَ مَا الْعَقْلُ؟ فَقالَ علیه السلام: التَّجَرُّعُ لِلْغُصَّهِ، وَ مُداهَنَهُ الاْ عْداءِ، وَ مُداراهُ الاْ صْدِقاءِ. (۹۱)
از امام رضا علیه السلام سوال شد که عقل و هوشیاری چگونه است؟
ترجمه:
حضرت در جواب فرمود: تحمّل مشکلات و ناملایمات، زیرک بودن و حرکات دشمن را زیر نظر داشتن، مدارا کردن با دوستان می باشد – که اختلاف نظرها سبب فتنه و آشوب نشود.
۲۷ قالَ علیه السلام:
مابَعَثَ اللّهُ نَبیّا إ لاّ بِتَحْریمِ الْخَمْرِ، وَ انْ یُقِرَّ بِانَّ
اللّهَ یَفْعَلُ مایَشاءُ. (۹۲)
ترجمه:
فرمود:
خداوند هیچ پیغمبری را نفرستاده مگر آن که در شریعت او شراب و مُسکرات حرام بوده است، همچنین هر یک از پیامبران معتقد بودند که خداوند هر آنچه را اراده کند انجام می دهد.
۲۸ قالَ علیه السلام:
لاتَتْرُکُوا الطّیبَ فی کُلِّ یَوْمٍ، فَإنْ لَمْ تَقْدِرُوا فَیَوْمٌ وَ یَوْمٌ، فَإ نْ لَمْ تَقْدِرُوا فَفی کُلِّ جُمْعَهٍ. (۹۳)
ترجمه:
فرمود:
سعی نمائید هر روز، از عطر استفاده نمائید و اگر نتوانستید یک روز در میان، و اگر نتوانستید پس هر جمعه خود را معطّر و خوشبو گردانید (با رعایت شرائط زمان و مکان).
۲۹ قالَ علیه السلام: إ ذا کَذِبَ الْوُلاهُ حُبِسَ الْمَطَرُ، وَ إ ذا جارَالسُّلْطانُ هانَتِ الدَّوْلَهِ، وَ إ ذا حُبِسَتِ الزَّکاهُ ماتَتِ الْمَواشی. (۹۴)
ترجمه:
فرمود:
هرگاه والیان و مسئولان حکومت دروغ گویند باران نمی بارد، و اگر رئیس حکومت، ظلم و ستم نماید پایه های حکومتش سست و ضعیف می گردد؛ و چنانچه مردم زکات و خمس مالشان را نپردازند چهارپایان می میرند.
۳۰ قالَ علیه السلام:
الْمَلائِکَهُ تُقَسِّمُ ارْزاقَ بَنی آدَمِ ما بَیْنَ طُلُوعِ الْفَجْرِ إ لی طُلُوعِ الشَّمْسِ، فَمَنْ نامَ فیما بَیْنَهُما نامَ عَنْ رِزْقِهِ. (۹۵)
ترجمه:
فرمود:
ما بین طلوع سپیده صبح تا طلوع خورشید ملائکه الهی ارزاق انسانها را سهمیه بندی می نمایند، هرکس در این زمان بخوابد غافل و محروم خواهد شد.
۳۱ قالَ علیه السلام: مَنْ فَرَّجَ عَنْ مُوْمِنٍ فَرَّجَ اللّهُ قَلْبَهُ یَوْمَ الْقِیامَهِ. (۹۶)
ترجمه:
فرمود:
هرکس مشکلی از مومنی را بر طرف نماید و او را خوشحال سازد، خداوند او را در روز قیامت خوشحال و راضی می گرداند.
۳۲ قالَ علیه السلام:
إنّا لَنَعْرِفُ الرَّجُلَ إذا رَایْناهُ بِحَقیقَهِ الایمانِ وَ بِحَقیقَهِ النِّفاقِ. (۹۷)
ترجمه:
فرمود:
همانا ما اهل بیت عصمت و طهارت چنانچه شخصی را بنگریم، ایمان و اعتقاد او
را می شناسیم که اعتقادات درونی و افکار او چگونه است.
إ لاّ انْ یَکُونَ فیهِ ثَلاثُ خِصالٍ:
سُنَّهٌ مِنَاللّهِ وَ سُنَّهٌ مِنْ نَبیِّهِ وَ سُنَّهٌ مِنْ وَلیّهِ، امَّاالسَّنَّهُ مِنَ اللّهِ فَکِتْمانُ السِّرِّ، امَّاالسُّنَّهُ مِنْ نَبِیِّهِ مُداراهُالنّاسِ، اَمَّاالسُّنَّهُ مِنْ وَلیِّهِ فَالصَّبْرُ عَلَی النائِبَهِ. (۹۸)
ترجمه:
فرمود:
مومن، حقیقت ایمان را درک نمی کند مگر آن که ۳ خصلت را دارا باشد:
خصلتی از خداوند، که کتمان اسرار افراد باشد، خصلتی از پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله که مدارا کردن با مردم باشد، خصلتی از ولی خدا که صبر و شکیبائی در مقابل شدائد و سختی ها را داشته باشد.
۳۴ قالَ علیه السلام:
إ نَّ الصَّمْتَ بابٌ مِنْ ابْوابِ الْحِکْمَهِ، یَکْسِبُ الْمَحَبَّهَ، إنَّهُ دَلیلٌ عَلی کُلِّ خَیْرٍ. (۹۹)
ترجمه:
فرمود:
همانا سکوت و خاموشی راهی از راه های حکمت است، سکوت موجب محبّت و علاقه می گردد، سکوت راهنمائی برای کسب خیرات می باشد.
۳۵ قالَ علیه السلام: مِنَ السُّنَّهِالتَّزْویجُ بِاللَّیْلِ، لاِ نَّ اللّهَ جَعَلَ اللَّیْلَ سَکَنا، وَالنِّساءُ إ نَّماهُنَّ سَکَنٌ. (۱۰۰)
ترجمه:
فرمود:
بهترین وقت برای تزویج و زناشوئی شب است که خداوند متعال شب را وسیله آرامش و سکون قرار داده، همچنین زنان آرام بخش و تسکین دهنده می باشند.
۳۶ قالَ علیه السلام:
ما مِنْ عَبْدٍ زارَ قَبْرَ مُوْمِنٍ، فَقَرَا عَلَیْهِ «إ نّا ا نْزَلْناهُ فی لَیْلَهِ الْقَدْرِ» سَبْعَ مَرّاتٍ، إ لاّ غَفَرَ اللّهُ لَهُ وَ لِصاحِبِ الْقَبْرِ. (۱۰۱)
ترجمه:
فرمود:
هر بنده ای از بندگان خداوند بر قبر مومنی جهت زیارت حضور یابد و هفت مرتبه سوره مبارکه إ نّا انزلناه را بخواند، خداوند متعال گناهان او و صاحب قبر را مورد بخشش و آمرزش قرار می دهد.
۳۷ قالَ علیه السلام: الاْخُ الاْ کْبَرُ بِمَنْزِلَهِ الاْ بِ. (۱۰۲)
ترجمه:
فرمود:
برادر بزرگ جانشین و جایگزین پدر خواهد بود.
۳۸ قالَ علیه السلام:
انَّما
تَغْضَبُ للّهِِ عَزَّ وَ جَلَّ، فَلاتَغْضَبْ لَهُ بِاکْثَرَ مِمّا غَضِبَ عَلی نَفْسِهِ. (۱۰۳)
ترجمه:
فرمود:
چنانچه در موردی خواستی غضب کنی و برای خدا برخورد نمائی، پس متوجّه باش که غضب و خشم خود را در جهت و محدوده رضایت و خوشنودی خداوند، اِعمال کن.
: خَیْرُ الاْ عْمالِ الْحَرْثُ، تَزْرَعُهُ فَیَاکُلُ مِنْهُ الْبِرُّ وَ الْفاجِرُ، امَّا الْبِرُّ فَما اکَلَ مِنْ شَیْی ءٍ إ سْتَغْفَرَ لَکَ، وَ امَّاالْفاجِرُ فَما اکَلَ مِنْهُ مِنْ شَیْی ءٍ لَعَنَهُ، وَ یَاکُلُ مِنهُ الْبَهائِمُ وَالطَّیْرُ. (۱۰۴)
ترجمه:
فرمود:
بهترین کارها، شغل کشاورزی است، چون که در نتیجه کشت و تلاش، همه انسان های خوب و بد از آن استفاده می کنند.
امّا استفاده خوبان سبب آمرزش گناهان می باشد، ولی استفاده افراد فاسد و فاسق موجب لعن ایشان خواهد شد، همچنین تمام پرنده ها و چرندگان از تلاش و نتیجه کشت بهره مند خواهند شد.
۴۰ قالَ علیه السلام:
مَنْ تَرَکَ السَّعْیَ فی حَوائِجِهِ یَوْمَ عاشُوراء، قَضَی اللّهُ لَهُ حَوائجَ الدُّنْیا وَ الاَّْخِرَهِ، وَ قَرَّتْ بِنا فِی الْجِنانِ عَیْنُهُ. (۱۰۵)
ترجمه:
فرمود:
هرکس روز عاشورای امام حسین علیه السلام، دنبال کسب و کار نرود (و مشغول عزاداری و حزن و اندوه گردد)، خداوند متعال خواسته ها و حوائج دنیا و آخرت او را برآورده می نماید؛ و در بهشت چشمش به دیدار ما – اهل بیت عصمت وطهارت علیهم السلام – روشن می گردد.
فهرست
۱- فهرست نام و مشخصات بعضی از کتابهائی که مورد استفاده قرار گرفته است در آخرین قسمت جلد دوّم این مجموعه نفیسه موجود می باشد.
۲- در سال ولادت آن حضرت بین محدّثین اختلاف است، که از ۱۴۸ تا ۱۵۳ گفته اند.
و برحسب ۱۱ / ذی القعده / ۱۴۸ قمری، طبق سال شمسی ۱۱ / آذر ماه / ۱۴۴ می باشد.
۳-
نام و لقب مبارک حضرت به عنوان امام «علی، رضا» علیه السلام، طبق حروف ابجد کبیر، عدد ۱۱۰، ۱۰۰۱ می باشد.
۴- تاریخ شهادت آن حضرت طبق سال شمسی: ۱۹ / شهریور / ۱۹۷، یا ۱۷ / مرداد / ۲۰۰ خواهد بود.
۵- تاریخ ولادت و دیگر حالات حضرت برگرفته شده است از:
، اصول کافی: ج ۱، کشف الغمّه: ج ۲،
فصول المهمّه ابن صبّاغ مالکی،
إعلام الوری طبرسی: ج ۲، مجموعه نفیسه،
تاریخ اهل بیت علیهم السلام،
ینابیع المودّه،
تهذیب الا حکام: ج ۶،
جمال الاسبوع سیّد ابن طاووس،
دعوات راوندی،
دلائل الامامه طبری،
عیون المعجزات و …
۶- شعر از شاعر محترم: آقای دکتر رسا.
۷- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۱، ص ۲۰، ح ۲،
ینابیع المودّه: ج ۳، ص ۱۶۶،
حلیه الا برار: ج ۴، ص ۳۳۹، ح ۵٫
۸- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۲۸، ح ۳،
إثبات الهداه: ج ۴، ص ۲۷۹، ح ۹۱،
إعلام الوری طبرسی: ج ۲، ص ۷۰٫
۹- قرب الا سناد: ص ۱۴۴،
بحارالانوار: ج ۲۶، ص ۱۹۰، ح ۲٫
۱۰- کافی: ج ۵، ص ۲۸۸، ح ۱٫
۱۱- بحارالانوار: ج ۲، ص ۶۵، ح ۵، به نقل از کتاب رجال کشّی.
۱۲- بحارالانوار: ج ۲۷، ص ۳۱۴، ح ۱۲، به نقل از مشارق الا نوار: ص ۲۴۶٫
۱۳- إعلام الوری طبرسی: ج ۲، ص ۶۳،
عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۸۰، ح ۴،
کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۱۶، بحار: ج ۴۹، ص ۹۰، ح ۳٫
۱۴- سوره تکاثر: آیه ۸٫
۱۵- تفسیر البرهان: ج ۴، ص ۵۰۲، ح ۵، به نقل از توحید شیخ صدوق.
۱۶- الخرایج و الجرایح: ج ۲، ص ۷۶۶، ح ۸۶٫
۱۷- به ترجمه و مضمون اشعار اکتفاء شده است.
۱۸- إعلام الوری طبرسی:
ج ۲، ص ۶۶ ۶۸،
عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۶۳، ح ۳۴،
رجال کشّی: ص ۵۰۴، ح ۹۷۰، بحار: ج ۴۹، ص ۲۳۹، ح ۹٫
داستان بسیار مفصّل است، به همین خلاصه اکتفاء شد
۱۹- تجرید الاغانی: ج ۲، ص ۲۰۸۷٫
۲۰- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۱۰۱، ح ۱۹،
به نقل از:
کافی و مناقب ابن شهرآشوب، اعیان الشّیعه: ج ۲، ص ۱۵٫
۲۱- إعلام الوری طبرسی: ج ۲، ص ۵۸ ۵۷،
عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۱۱، ح ۱۶،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۸۴، ح ۴۱۳٫
۲۲- الخرایج و الجرایح: ج ۲، ص ۶۶۱، ح ۴،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۸۸، ح ۴۱۶٫
۲۳- مستدرک الوسائل: ج ۱۲، ص ۳۷۴، ح ۳،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۸۲، ح ۴۱۲،
إعلام الوری طبرسی: ج ۲، ص ۵۴،
مناقب ابن شهرآشوب: ج ۴، ص ۲۴۲،
ینابیع الموده: ص ۱۲۱٫
۲۴- سوره یس: آیه ۳۹٫
۲۵- ناسخ التواریخ: ج ۱۴، ص ۳۷۰،
بحارالانوار: ج ۱۴، ص ۱۹۹، ح ۷، به نقل از تفسیر قمّی و معانی الاخبار، و ج ۴۹، ص ۸۱، ح ۱،
به نقل از:
عیون اخبار الرّضا علیه السلام.
۲۶- اعیان الشّیعه: ج ۲، ص ۱۸، إعلام الوری طبرسی: ج ۲، ص ۷۲، کشف الغمّه: ج ۲، ص ۲۷۵٫
۲۷- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۳۸، ح ۱٫
۲۸- اصول کافی: ج ۱، ص ۴۸۸، ح ۶، اختصاص شیخ مفید: ص ۲۷۰،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۴۹، ح ۴۹، به نقل از خرائج مرحوم راوندی.
۲۹- دعوات مرحوم راوندی: ص ۲۴۸، ح ۶۹۸،
مستدرک الوسائل: ج ۲، ص ۱۲۶، ح ۲،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۷۲، ح ۹۶٫
۳۰- احتجاج مرحوم طبرسی: ج ۲، ص ۴۵۹، ح ۳۱۸٫
۳۱- اصول کافی: ج ۱، ص ۴۰۸،
إعلام
الوری طبرسی: ج ۲، ص ۷۶،
عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۵۰، ضمن ح ۲۱٫
۳۲- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۷۰،
الخرایج و الجرایح: ج ۲، ص ۶۵۸، ح ۱٫
۳۳- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۳۶، ح ۱،
ناسخ التّواریخ: ج ۱۱، ص ۲۴۴٫
۳۴- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۴۶، ح ۴۲،
ناسخ التّواریخ: ج ۱۱، ص ۲۵۰٫
۳۵- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۵۷، ح ۷۴،
إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۹۴، ح ۲۱٫
۳۶- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۶۱،
إثبات الهداه: ج ۳، ص ۳۱۳،
مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۲۴۰، ح ۱۹۳،
همچنین این حکایت را به امام جواد علیه السلام با مختصر تفاوت در إثبات الهداه: ص ۳۵۳ و نیز به امام هادی علیه السلام در ص: ۳۷۵ ح ۴۳ نسبت داده اند.
۳۷- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۴۲، ح ۳۱،
إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۷۵، ح ۷۶٫
۳۸- إثبات الهداه: ج ۳، ص ۳۰۹، ح ۱۷۳ و مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۲۴۵، ح ۲۳۰۱، داستان را به طور مشروح آورده است.
۳۹- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۷۲، ح ۱،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۸۲، ح ۲،
مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۱۴۶، ح ۲۲۴۱،
إثبات الهداه: ج ۳ ص ۲۶۱، ح ۳۶٫
۴۰- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۶۷، ح ۸۸،
إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۴۸، ح ۷٫
۴۱- إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۵۰، ح ۱۴،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۵۸، س ۱۵٫
۴۲- کافی: ج ۸ ص ۱۵۱ ح ۱۳۴،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۱۵۵، س ۲۷،
۴۳- احتجاج مرحوم طبرسی ج ۲، ص ۴۴۸، ح ۳۱۱٫
۴۴- إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۶۶، ح ۵۱،
مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۱۳۰،
ح ۱۳۵٫
۴۵- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۱۳۲، ح ۱،
إثبات الهداه: ج ۳، ص ۲۵۸، ح ۳۳،
مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۱۳۰، ح ۱۳۵٫
۴۶- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۱۸، ح ۲۹،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۳۸، ح ۲۲،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۷۵، ح ۴۰۲٫
۴۷- اختصاص شیخ مفید: ص ۲۷،
ارشاد مفید: ص ۳۰۹، کشف الغمّه: ج ۳، ص ۶۴،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۷۳٫
۴۸- الثّاقب فی المناقب: ص ۴۹۳، ح ۱۰٫
۴۹- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۱۱، ح ۱۷،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۷۶، ح ۴۰۰٫
۵۰- مناقب ابن شهرآشوب: ج ۴، ص ۳۴۱،
کشف الغمّه: ج ۲، ص ۱۰۲،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۷۹، ح ۴۰۶٫
۵۱- اصول کافی: ج ۱، ص ۴۹۰، ح ۸٫
۵۲- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۱۴، ح ۲۲،
إثبات الهداه: ج ۴، ص ۲۶۹، ح ۶۰٫
۵۳- تلخیص از عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۰۸، ح ۱۱،
مدینه المعاجز: ج ۷، ص ۹۵ ح ۲۱۹۸،
الثّاقب فی المناقب: ص ۴۸۶، ح ۴۱۵٫
۵۴- امالی شیخ صدوق: ص ۵۲۶، ح ۱۷،
عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۴۱، ح ۱،
ضمنا ادامه داستان در حالات امام جواد علیه السلام می باشد.
۵۵- اعیان الشّیعه: ج ۲، ص ۳۰ ۳۱٫
۵۶- عیون اخبار الرضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۲۶، ح ۱٫
۵۷- اشعار از شاعر محترم: آقای شکوهی.
۵۸- اشعار از شاعر محترم: آقای رضائی.
۵۹- تهذیب شیخ طوسی: ج ۴، ص ۲۲۰، ح ۱۷٫
۶۰- روضه کافی: ج ۸، ص ۱۹۲، ح ۲۹۶٫
۶۱- روضه کافی: ج ۸، ص ۲۱۴، ح ۳۷۱٫
۶۲- سوره بلد: آیه ۱۱٫
۶۳- بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۹۷، ح ۱۱،
به نقل
از:
کافی و محاسن برقی.
۶۴- اختیار معرفه الرّجال: ص ۴۹۵، ح ۴۸۵،
بحارالانوار: ج ۴۹، ص ۲۲، ح ۱۵٫
۶۵- اشعار از شاعر محترم: آقای علی آهی.
۶۶- مستدرک الوسائل: ج ۱۰، ص ۲۵۰، ح ۳۸٫
۶۷- مستدرک الوسائل: ج ۱۰، ص ۳۵۹، ح ۲٫
۶۸- مستدرک الوسائل: ج ۳، ص ۲۵، ح ۴٫
۶۹- تهذیب الا حکام: ج ۲، ص ۲۴۲، ح ۹۵۷٫
۷۰- وسائل الشّیعه: ج ۴، ص ۴۳، ح ۴۴۶۹٫
۷۱- وسائل الشّیعه: ج ۲۱، ص ۴۶۰، ح ۲۷۵۸۰٫
۷۲- وسائل الشّیعه: ج ۱، ص ۴۶۷، ح ۱۲۳۸٫
۷۳- بحارالانوار: ج ۲، ص ۳۰، ح ۱۳٫
۷۴- الدّرّه الباهره: ص ۳۸، س ۳، بحار: ج ۷۵، ص ۳۵۴، ح ۱۰٫
۷۵- جامع الاخبار ص ۵۹،
بحارالانوار: ج ۹۱، ص ۴۷، ح ۲٫
۷۶- امالی شیخ صدوق ص ۶۸،
بحارالانوار: ج ۹۱، ص ۴۷، ضمن ح ۲٫
۷۷- علل الشّرایع: ص ۱۹۸، ح ۲۱٫
۷۸- بصائرالدّرجات: جزء ۶، ص ۳۰۸، باب ۸، ح ۵٫
۷۹- وسائل الشّیعه: ج ۲۱، ص ۵۴۰، ح ۲۷۸۰۷٫
۸۰- بحارالانوار: ج ۷۸، ص ۱۸۳، ح ۳۵، ثواب الا عمال: ص ۱۷۵٫
۸۱- محاسن برقی: ص ۴۲۲، ح ۲۰۸٫
۸۲- الدّرّه الباهره: ص ۳۷، س ۱۳، بحار: ج ۷۵، ص ۳۵۴، س ۵٫
۸۳- وسائل الشّیعه: ج ۲۱، ص ۵۶۱، ح ۲۷۸۷۳٫
۸۴- مستدرک الوسائل: ج ۲، ص ۱۵۵، ح ۳۰٫
۸۵- مصادقه الا خوان شیخ صدوق: ص ۵۲، ح ۱٫
۸۶- وسائل الشّیعه: ج ۲۵، ص ۱۸۳، ح ۳۱۶۹۳٫
۸۷- مستدرک الوسائل: ج ۱۵، ص ۳۵۸، ح ۸٫
۸۸- جامع احادیث الشّیعه: ج ۱، ص ۱۷۱، ح ۲۳۴، بحار: ج ۶۵، ص ۱۶۷، ح ۲۴٫
۸۹- وسائل الشّیعه: ج ۱۴، ص ۵۰۲، ح ۱۹۶۹۳٫
۹۰- وسائل الشّیعه: ج ۱۶، ص ۶۳، ح ۲۰۹۹۰٫
۹۱- امالی شیخ صدوق: ص ۲۳۳،
ح ۱۷٫
۹۲- بحارالانوار: ج ۴، ص ۹۷، ح ۳٫
۹۳- مستدرک الوسائل: ج ۶، ص ۴۹، ح ۶٫
۹۴- امالی شیخ طوسی: ص ۸۲،
مستدرک الوسائل: ج ۶، ص ۱۸۸، ح ۱٫
۹۵- وسائل الشّیعه: ج ۶، ص ۴۹۷، ح ۶۵۳۳٫
۹۶- اصول کافی: ج ۲، ص ۱۶۰، ح ۴،
وسائل الشّیعه: ج ۱۶، ص ۳۷۲، ح ۶٫
۹۷- إعلام الوری: ج ۲، ص ۷۰،
بصائرالدّرجات: جزء ۸، ص ۳۰۸، ح ۵٫
۹۸- بحارالانوار: ج ۷۵، ص ۳۳۴، ح ۱،
مستدرک الوسائل: ج ۹، ص ۳۷، ح ۱۰۱۳۸٫
۹۹- مستدرک الوسائل: ج ۹، ص ۱۶، ح ۱۰۰۷۳
۱۰۰- وسائل الشّیعه: ج ۳، ص ۹۱، ح ۲۲۰۴۰٫
۱۰۱- من لا یحضره الفقیه: ج ۱، ص ۱۱۵، ح ۵۴۱،
وسائل الشیعه: ج ۳، ص ۲۲۷، ح ۳۴۷۹٫
۱۰۲- وسائل الشّیعه: ج ۲۰، ص ۲۸۳، ح ۲۵۶۳۶٫
۱۰۳- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۱، ص ۲۹۲، ح ۴۴٫
۱۰۴- الکافی: ج ۵، ص ۲۶۰، ح ۵٫
۱۰۵- عیون اخبار الرّضا علیه السلام: ج ۱، ص ۲۹۹، ح ۵۷٫
مشهد مقدس

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *