احادیث تفسیری

دیدگاه امام رضا (ع) – تقابل ذکر و فراموشی

از آنجا که ذکر و نسیان مقابل یکدیگرند، پس هنگامی که نابینایی منشاء انتزاع نسیان شود، بصیرت و بینایی منشاء یاد خداوند
نسبت به عبد می گردد، و از آنجا که مراد از نابینایی همان نابینایی قلب و مراد از بصیرت همان بینایی قلب است ، پس قلب انسان
ذاکر، شاهد و بیناست ، چنان که قلب انسان غافل و فراموشکار، نابیناست . پس مدار شهود قلبی همان ذکر خدا و محبت اوست و
مدار نابینایی قلبی ، یاد دنیا و دوستی آن است که با فراموشی خدا و نفس برابری می کند . پس نتیجه ی حیثیت عدمی چون نسیان
، امر عدمی ، یعنی نابینایی و ناشنوایی است و نیز برآیند حیثیت وجودی ، یعنی یاد و ذکر دنیا و محبت و اشتیاق به آن ، امر وجودی
؛ یعنی عذاب روز قیامت است ؛ فذوقوا بما نسیتم لقاء یومکم هذا انا نسیناکم و ذوقوا عذاب الخلد بما کنتم تعملون ( ۵۱۷ ) و الیوم
ننسیکم کما نسیتم لقاء یومکم هذا و ماءویکم النار و ما لکم من ناصرین ذلکم باءنکم اتخذتم ایات الله هزوا و غرتکم الحیوه
( الدنیا فالیوم لا یخرجون منها و لا هم یستعتبون . ( ۵۱۸
برگرفته از کتاب قرآن کریم از منظر امام رضا علیه السلام نوشته: آیت الله العظمی جوادی آملی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *